Qingdao 22/08/2008

Αγαπητοί Φίλοι.

"Oνειρο ήτανε και πάει" αυτές ήταν οι λέξεις που είπα μόλις σχίστηκε το πανί μας.. μιας και μερικά δευτερόλεπτα πριν συμβεί αυτό έβλεπα τις πιθανότητες μιας μεγάλης ανατροπής με το μέρος μας. Για μερικά δευτερόλεπτα απέκτησα δικαίωμα στο όνειρο ξανά μετά την άσχημη προηγούμενη μέρα που είχαμε..

Ας είναι...

Πάμε από την αρχή λοιπόν. Ένας από τους συναρπαστικότερους και δυσκολότερους αγώνες που συμμετείχα στην καριέρα μου…Απλά απίστευτα τα συναισθήματα που κυριαρχούσαν και ακόμα πιο έντονες οι εναλλαγές αυτών..  Πίεση, άγχος, χαρά ,λύπη, προσδοκία, ικανοποίηση, υπομονή….όλα από πολύ, έκαναν αυτόν τον αγώνα μοναδικό. Είμαι σίγουρος οτι όταν ξεπεράσω την πικρία μου θα τον θυμάμαι σαν μια από τις δυνατότερες εμπειρίες τις καριέρας μου ως αθλητής. Ξεκινήσαμε πολύ δυνατά από την αρχή, κρατηθήκαμε μπροστά κάτω από πάρα πολύ ασταθείς συνθήκες και πραγματικά πιστέψαμε οτι δεν υπάρχει περίπτωση να μας ξεφύγει αυτήν την φορά. Υπολογίσαμε όμως τα πράγματα χωρίς να λάβουμε υπ όψει μας οτι κάνουμε ιστιοπλοΐα και οτι υπάρχουν τόσοι αστάθμητοι παράγοντες που μπορούν να κάνουν τα απίθανα πιθανά και το αντίθετο. Αυτό ήταν και ενα από τα μεγαλύτερα λάθη μας στον αγώνα. Σε τέσσερις περιπτώσεις όμως οι συγκυρίες μας στέρησαν 3 πρωτιές και μια 3η θέση υπό φυσιολογικές συνθήκες πάντα.. Αυτές οι μικρές συγκυρίες είναι που κάνουν και την διαφορά σε έναν αγώνα τόσο υψηλού επιπέδου..

Δυο πράγματα νιώθουμε: Ευχαρίστηση που ανταγωνισθήκαμε επιτυχημένα στο υψηλότερο επίπεδο και πίκρα ,πολύ πίκρα που δεν συνοδεύτηκε αυτή η εμφάνιση με ενα μετάλλιο.. Τα λόγια μας δεν τα μασήσαμε ποτέ. Ούτε θα το κάνουμε και τώρα. Κάναμε λάθη που θα μπορούσαμε να αποφύγουμε όπως η 12η θέση στην 3η ιστιοδρομία και η 13η στην 10η..  Να πούμε όμως και για την 1η ιστιοδρομία όπου είχαμε 4,30 λεπτά διαφορά και αυτή εξανεμίσθηκε σε δευτερόλεπτα όταν μείναμε χωρίς αέρα μπροστά από την εξέδρα των φιλάθλων δίπλα στη στεριά…(πάλι καλά που βγήκαμε 2οι μιας και σε άλλη κούρσα στην οποία πάλι προηγούμασταν κατά πολύ βγήκαμε 10οι!!!!)

Να πούμε για την κούρσα που πάλι προηγούμασταν και στο τελευταίο σκέλος πριν τερματίσουμε ακυρώθηκε.. Και το αποκορύφωμα φυσικά ήρθε στον τελικό όπου πάθαμε αυτό που πάθαμε την στιγμή ακριβώς που πηγαίναμε για την μεγαλη ανατροπή.. "Αν δεν συνέβαιναν αυτά που συνέβησαν στους Έλληνες αυτή τη στιγμή δεν θα είχαμε το χάλκινο μετάλλιο" δήλωσαν οι Lange- Espinola στα μέσα της Αργεντινής.. Μπήκανε με 16 πόντους διαφορά από εμάς στον τελικό και δεν το πιστεύαν οτι θα   πάρουν μετάλλιο.. Η τραγική ειρωνεία.. Έπρεπε να βγουν 8οι στον τελικό για να χάσουν από εμάς και βγήκαν.. Τώρα τι θα κάναμε εμείς θα μείνει αναπάντητο ερώτημα. Η ζημιά μας στέρησε την προσπάθεια. Μας στέρησε ενα αξιοπρεπές τέλος στον αγώνα- την μάχη με τον εαυτό μας..

Μεγάλο πλήγμα για εμάς. Παρηγοριά μας η καθολική αποδοχή των συναθλητών μας και των προπονητών τους οι οποίοι μας έδιναν συγχαρητήρια λες και κερδίσαμε.. Αυτό ήταν κάτι το οποίο δεν έχω ξαναζήσει και ομολογώ ότι δεν το περίμενα.. Ένα είναι σίγουρο.. Δεν μας άξιζε αυτό που συνέβη.. Έτσι είναι ο αθλητισμός όμως. Αυτή ειναι η άγρια ομορφιά του. Άλλες φορές κερδίζεις και άλλες χάνεις..

Θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε όλους μέσα από την καρδιά μας που ήσασταν στο πλευρό μας όλα αυτά τα χρόνια.. Θέλαμε πραγματικά να σας δώσουμε χαρά ..πολύ χαρά….Ας είναι έτσι..  Επιφυλασσόμαστε για το μέλλον ..

Με τιμή,

Τριγκώνης Κωνσταντίνος