Την προηγούμενη Τετάρτη βρέθηκα κάτω από την πλατεία Συντάγματος, την πρωτεύουσα των Ελλήνων αγανακτισμένων, τον πυρήνα των απολιτικ, για να ταξιδέψω για λίγο στην αρχιτεκτονική μιας αγανακτισμένης συνοικίας, με θέα την πολιτική κατάρρευση του τόπου. Η φωνή της διαμαρτυρίας εξελίχθηκε σε πολιτικό βέλος και ο πυρήνας του κινήματος αδειάζει τώρα την φαρέτρα του στους κακοδιαχειριστές της δημόσιας περιουσίας. Η πολιτική τους άποψη εκφέρεται κάθε βράδυ μετά από τη Γενική Λαϊκή Συνέλευση…
Καθώς περπατώ οι αισθήσεις οξύνονται και πλήθος από πολύχρωμες σκηνές, μου έδωσαν την εντύπωση ότι βρίσκομαι στην Γαύδο. Μια ενοχλητική μυρωδιά, όχι σαν αυτή του τσιγάρου ή του σκόρδου, εξίσου διάχυτη και ανεπιθύμητη αναδύεται καθώς πλησιάζω τις προσωρινές κατοικίες των νεαρών αγανακτισμένων. Όλοι όσοι κοιτώ, φοιτητές, φοιτήτριες, άνδρες και γυναίκες, καλλιτέχνες, χορευτές και ηθοποιοί επικοινωνούσαν μεταξύ τους με έναν μοναδικό τρόπο που πιθανώς πηγάζει από την επιτακτική τους ανάγκη για αλλαγή. Πλατιά και ζεστά χαμόγελα, που είχα καιρό να αντικρίσω συναντήθηκαν ξανά για να μεταφέρουν το μήνυμα της αντίδρασης. Οι κάρτες διαπίστευσης στο θώρακα αποτύπωναν το μικρό τους όνομα αλλά και την ομάδα στην οποία δραστηριοποιούνταν. Η Αργυρώ, ο Αντρέας και ο Γιώργος βοηθούν στη διανομή του φαγητού, τη συλλογή και την επεξεργασία των αιτημάτων, και, συμμετέχουν στη διοργάνωση επερχόμενων συναυλιών – χορογραφιών. Η τελευταία μερίδα φαγητού δίνεται σε έναν φίλο άστεγο ή αλλοδαπό κατά την Επικούρεια φιλοσοφία.
Κάθε ημέρα, καλύτερη από την προηγούμενη και χειρότερη από την επόμενη, αναφέρει ο Αλέξανδρος. «Δημιούργήσαμε στο Σύνταγμα τη μικρή μας κοινωνία, ένα σημείο συνάντησης Ελλήνων και όχι μόνο, που, αν και δεν μας έχει παραχωρηθεί επίσημα από τον Δήμο Αθηναίων, απολαμβάνουμε το προνόμιο της ευνοϊκής μεταχείρισης χωρίς να προκαλούμε». Σταμάτησαν να φοβούνται, βαρέθηκαν να ακούν. Έχουν επιστρατεύσει γιατρούς, δικηγόρους, επικοινωνιολόγους και ψυχολόγους στο πλαίσιο της διεύρυνσης και της οργάνωσης, γιατί κανείς δεν ξέρει τι πρόκειται να συμβεί, τι θα ακολουθήσει.
Οι Αραβικές εξεγέρσεις αλλάζουν τις ισορροπίες, επικίνδυνα παιχνίδια που επιμελώς υποκρύπτουν ιδιωτικά συμφέροντα. Στο Κάιρο οι πολίτες έστησαν αντίσκηνα για να ρίξουν το καθεστώς και να αναδείξουν τη Δημοκρατία και τις αξίες που «πρεσβεύει». Δυστυχώς για αυτούς όμως πριν από λίγες εβδομάδες το ΔΝΤ ενέκρινε το πρώτο δάνειο 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ στην επιτροπή των ειδικών υποθέσεων της Αιγύπτου, επιτροπή που διορίστηκε από τον ανατρεπτικό στρατό για τη μεταρρύθμιση του Συντάγματος, μετά από το καθεστώς Μουμπάρακ.
Στην Υεμένη τη Συρία και την Λιβύη ο στρατός συμπεριφέρεται διαφορετικά. Αποτρέπει με κάθε τρόπο τα αντικαθεστωτικά κινήματα, εμπλουτίζοντας τον κατάλογο με αναρίθμητες ανθρώπινες απώλειες, απαγωγές. Στην αλληλέγγυα Ευρώπη, όπως την ονειρεύτηκαν οι ιδρυτές της, και δη στην Πορτογαλία, την Ισπανία και σύντομα στην Γαλλία, οι καθιστικές συγκεντρώσεις – διαμαρτυρίες έχουν σαν στόχο την άμβλυνση, την εξάλειψη της πολιτικής λιτότητας. Την αλλαγή της, αν θέλετε. Η ανεργία στους νέους από 18 έως 25 ξεπέρασε το 40% και όπως έχουμε προαναφέρει σε σχετικό άρθρο, τα εθνικιστικά κινήματα που παραμονεύουν στον αντίποδα, βρίσκονται στο Ευρωπαϊκό προσκήνιο με πρωταγωνιστικό ρόλο, υποσχόμενα τη συνέχιση των αδυσώπητων και αντίξοων μέτρων.
Στην δημοκρατική Ελλάδα ποιος είναι ο ρόλος της διαμαρτυρίας; Κάποιοι θεωρούν πως ήρθε η ώρα των αντι-αγανατισμένων. Άλλοι πιστεύουν πως οι αγανακτισμένοι υποκινούνται από ομάδες που έχουν διεισδύσει και εκφράζονται στην πλειοψηφία τους από φοβισμένους δημόσιους υπαλλήλους και συνταξιούχους που αγανάκτησαν από τις μειώσεις, τις περικοπές, την επερχόμενη αξιολόγηση - συρρίκνωση του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Δημόσιους υπαλλήλους που βλέπουν τα εισοδήματά τους να μειώνονται λόγω της κάθετης πτώσης μίσθωσης των ακινήτων τους.
Η «Αθηναϊκή Δημοκρατία», η συμμετοχική δημοκρατία της λαϊκής εντολής, με τις γενικές λαϊκές συνελεύσεις και τις επιμέρους ομάδες, θέλει να καταργήσει τους θεσμούς, τους νόμους και τους βουλευτές. Να καταλύσει το πολίτευμα, να επιτεθεί σε όλους όσοι το υπηρετούν! Συγκεντρωμένοι νεαροί και ηλικιωμένοι κάθονται στο πεζοδρόμιο στην προσπάθειά τους για επανάκτηση σχέσης εμπιστοσύνης με τη Δημοκρατία, την Αθηναϊκή Δημοκρατία. Έλληνες «Άστεγοι» απογοητευμένοι από τα επιδεικτικά ψέματα, τις απειλές για εκτροπή του Συντάγματος και της ισορροπίας του πολιτεύματος, βρίσκονται στο Σύνταγμα, όχι μόνο γιατί δεν μπορούν να βρουν ένα πιάτο φαγητό, ένα ζεστό μπάνιο και ένα κρεβάτι να κοιμηθούν για μια βραδιά, αλλά γιατί έχασαν την πίστη τους από τις φρούδες ελπίδες και τις υποσχέσεις των τελευταίων δεκαετιών. Γιατί τους κούρασε όπως λένε, η θεωρία, στο πλευρό του πολίτη, και, παγιδευμένοι στον εκφυλισμένη κληρονομική αριστοκρατία, σημαδεύουν έναν γαλανόλευκο γίγαντα στα πήλινά του πόδια.
Το παράδοξο όμως είναι ότι κάποια στιγμή συνάντησα τυχαία μια φίλη, κόρη συνταξιούχου εφοριακού, η οποία με φιλοξένησε πριν από δέκα χρόνια στο υπερπολυτελέστατο και επιβλητικό εξοχικό της στο Σούνιο. Κάθε ομάδα αγανακτισμένων βρίσκεται εκεί για να εκφράσει τις δικές της απόψεις – ιδέες, και, κάποιοι ανένταχτοι αργά το βράδυ ενώνονται μαζί τους για να διαδηλώσουν κατά των πιο σκληρών μέτρων στην νεότερη ιστορία της πατρίδας μας, αποστασιοποιημένοι από κόμματα και παρατάξεις.
Ένας καλός φίλος που με συνόδευε, μου θύμισε την έκφραση του προέδρου Μάο: «Η επανάσταση ακολουθείται από ένα ισχυρό επαναστατικό κόμμα». Δεδομένου ότι η πολιτική λιτότητας για τους Έλληνες είναι μονόδρομος, ας αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας και ας αποφασίσουμε τι θέλουμε.
Όταν ο Βενιαμίν Φραγκλίνος έφυγε από την αίθουσα της ανεξαρτησίας μετά από το δεύτερο προσχέδιο, τον πλησίασε μια γυναίκα στο δρόμο και τον ρώτησε:«Κύριε Φραγκλίνε, ποιο είναι το πολίτευμα που μας κληροδοτείται;» και ο Φραγκλίνος απήντησε: «Η Δημοκρατία κυρία μου… Αν μπορέσετε να τη διατηρήσετε». Ο Μαχάτμα Γκάντι έγραψε πως «ότι κάνεις στη ζωή θα είναι ασήμαντο, αλλά είναι πολύ σημαντικό να το κάνεις, γιατί κανείς άλλος δε θα το κάνει… Τα αποτυπώματά μας δε σβήνουν από τις ζωές που αγγίξαμε».
Με τα τύμπανα να αντηχούν στην Φιλελλήνων θυμήθηκα ότι πρέπει να επιστρέψω. Ελπίζω ότι όλα όσα ζούμε έχουν νόημα, έχουν σκοπό, έχουν το λόγο τους. Η ευθύνη της χώρας δε βρίσκεται στα χέρια των 300 πλέον αριστοκρατών, είμαστε πιο δυνατοί από οποιονδήποτε αρκεί να γνωρίσουμε την ατομική μας ευθύνη, από την καθαρή και δημοκρατική Αθήνα μέχρι το νεοφώτιστο άρθρο για το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και τον εφαρμοστικό νόμο, στων οποίων τη βάπτιση είμαστε επίτιμοι και επίσημοι προσκεκλημένοι.
Είναι υποχρέωση όλων μας να ανακαλύψουμε την αλήθεια μας και να απαιτήσουμε να γνωρίσουμε την αλήθεια αυτού του τόπου. Οι άνθρωποι του Συντάγματος μιλάνε καθημερινά και θέτοντας τις ερωτήσεις τους απαιτούν να μάθουν την αλήθεια. Και ίσως αυτή να είναι μια από τις πιο σημαντικές παρακαταθήκες που αφήνουμε στα παιδιά μας. Θα το αφήσουμε να ξεφουσκώσει, να εκφυλιστεί ή να κάνει τη μεγάλη ανατροπή; Κατά τον Σωκράτη «Στων καλών το συμπόσιο ακάλεστοι έρχονται οι καλοί…» και σίγουρα αυτά τα παιδιά αυτοπροσκληθηκαν με τις καλύτερες προθέσεις, πρωτίστως για το μέλλον τους.
Οι νέοι είναι σαν τον άνεμο, με συνολική συνείδηση και αυτοσυντήρηση εκφράζουν σήμερα όχι μόνον την πολιτική τους άποψη, δημιουργούν και όταν το κάνουν εμείς μένουμε άναυδοι, τους καμαρώνουμε. Μας ξεσήκωσαν, μας παρέσυραν, μας παρακίνησαν και αυτό οφείλουμε να τους αναγνωρίσουμε. Σίγουρα αυτοί οι νέοι δεν ευθύνονται, βέβαιον είναι πως το μέλλον τους είναι δεσμευμένο, υποθηκευμένο και δικαίως ανησυχούν για την επόμενη μέρα.
Καλό μήνα Γιάννης Χελιώτης
Related news items:
Older news items:
|
Περί ανέμων & υδάτων 
