Ο Κώστας Τριγκώνης μοιράζεται μαζί μας τις δικές του σκέψεις, σκέψεις που ταυτίζονται με τις δικές μας απόψεις.

Κώστας Τριγκώνης, Σεπτέμβριος 2009…

Καλησπέρα σας
Διάβασα σε μια εφημερίδα της Θεσσαλονίκης ένα σχόλιο το οποίο έγινε η αφορμή έτσι ώστε να γράψω αυτή την επιστολή. Το κείμενο έγραφε για την ελάχιστη προβολή που τυγχάνουν τα μικρά αθλήματα στην Ελλάδα πλην ποδοσφαίρου και μπάσκετ. Πριν από λίγες ημέρες κατακτήσαμε με τον Ντάνη το 4ο μετάλλιό μας σε Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια πρωταθλήματα, μέσα σε 4 χρόνια που αγωνιζόμαστε μαζί ή αν θέλετε το 7ο προσωπικό μου μετάλλιο. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν το λέω για να ευλογήσω τα γένια μας ούτε για να κερδίσω τις εντυπώσεις. Απλά προβληματίζομαι με κάποια πράγματα τα οποία κατά τη διάρκεια της αθλητικής μου καριέρας μάλλον θα μείνουν ως “αναπάντητα ερωτήματα”. Ναι η προβολή είναι λίγη, αλλά εδώ θα ήθελα να τονίσω ότι και όταν έρχεται, όπως έρχεται, είναι ουσιαστικά ανώφελη για εμάς τους ερασιτέχνες αθλητές με τις επαγγελματικές υποχρεώσεις όμως, μιας και για να διακριθείς σε υψηλό επίπεδο ουσιαστικά πρέπει να απαρνηθείς τα εγκόσμια. Αν έχετε κάποια αμφιβολία για αυτό ρωτήστε τους κωπηλάτες μας να σας πουν για τα κοινόβια μακριά από το σπίτι και τις ατελείωτες ώρες προπόνησης πάνω στα εργόμετρα, τα γυμναστήρια και τις βάρκες. Ρωτήστε τους ιστιοπλόους που γυρνάνε με το συμπάθιο από χώρα σε χώρα σαν τους τσιγγάνους διότι δεν συμφέρει “οικονομικά” να επιστρέψουν πίσω στην πατρίδα, όποτε προτιμούν να μείνουν στο εξωτερικό για να τρέξουν τον επόμενο αγώνα. Μιλάω για αυτούς τους αθλητές γιατί αυτούς ξέρω. Αλλά είμαι σίγουρος οτι μαζί μου θα συμφωνήσουν και άλλοι αθλητές από άλλα αθλήματα. Για να συνεχίσω λοιπόν, είχαμε πέρυσι το μεγάλο θέμα των “προνομίων” των αθλητών και δίνοντας βορά στον λαό  με τα “ξερά” και τα χλωρά νομοθετήσαμε, καλώς για κάποιους, κακώς για κάποιους άλλους, δεν θα το εξετάσουμε τώρα αυτό. Βλέπει ένας αθλητής λοιπόν την κατάσταση που επικρατεί και σου λέει: “ εγώ για να καλύψω τα έξοδά μου και να προχωρήσω ως αθλητής που θα στραφώ; Στο σωματείο μου; Aπάντηση no money.. Δύσκολοι καιροί.. Κατανοητό δεν λέω.. Μήπως στην Ομοσπονδία; Σου λέει δικαίως.. δούλεψε μπες στην εθνική ομάδα και εγώ θα σε φροντίσω όσο αντέχουν τα οικονομικά μου… και καλά κάνει. Σκέφτεσαι εσύ που θες να προχωρήσεις: “ Το βρήκα !! Θα βρω χορηγούς!!” Και αρχίζεις μόνος σου να ψάχνεις. Τελικά για να μη λέμε πολλά, βρίσκεις μια δύο εταιρείες οι οποίες σκεπτόμενα πιο πολύ ρομαντικά παρά επαγγελματικά διότι γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να πάρουν τα λεφτά τους πίσω σε στηρίζουν. Μπαίνεις στη διαδικασία του να “επιστρέψεις” πίσω την βοήθεια που σου παρέχουν μέσα από την προβολή των επιτυχιών σου αλλά μάταια. Προσωπικά είμαι από τους ευνοημένους ας πούμε, αλλά κανείς δεν μπορεί να μου πει ότι δεν δούλεψα πολύ σκληρά για να καταφέρω ό,τι έχω καταφέρει έως τώρα. Τα κέρδισα με τη δουλειά μου, με την αξία μου όπως και πάρα πολλά άλλα παιδιά. Η πατρίδα μου όσο μπορούσε με φρόντισε με όποιο τρόπο μπορούσε στo πλαίσιo της ελληνικής πραγματικότητας και της είμαι ευγνώμων για αυτό. Ρωτούσα λοιπόν για ποιό λόγο το σπορ μας δεν καλυπτόταν. Μου έλεγαν ότι δεν υπάρχει πρόσβαση στην πληροφορία.. δεν βρίσκουμε φωτογραφίες ..δεν βρίσκουμε εσάς… Ήρθε η εποχή του internet και των κινητών τηλεφώνων και τα όποια προβλήματα επικοινωνίας και πρόσβασης στην πληροφορία λύθηκαν διαπαντός!! Καθημερινή επικοινωνία με αναφορά για τους αγώνες.. φωτογραφίες και ό,τι πιθανό μπορεί να χρειαζόταν κάποιος ρεπόρτερ για να δημοσιεύσει μια πληροφορία. Το θέμα πια δεν είναι η δημοσίευση αλλά η προβολή των χορηγών. Τι να την κάνω την αναφορά στο όνομά μου όταν αυτό για τον χορηγό μου έχει μικρό αντίκρισμα μιας και η όποια αναφορά στο όνομά του κόβεται ή όποια φωτογραφία αποστέλλεται δεν περνάει. Συγγνώμη αλλά δεν θέλω να κατηγορήσω κάποιον. Απλά κάνω μια διαπίστωση. Στο ποδόσφαιρο τα ποσά είναι τρελά. Δεν είδα κάποιον να κόβει κάτι. Στον ερασιτεχνικό αθλητισμό - διότι έτσι χαρακτηρίζονται τα υπόλοιπα αθλήματα - όμως που τα ποσά είναι ψιλολόγια, κόβονται !!! Δεν φτάνει η προβολή του προσώπου. Καλώς ή κακώς, έτσι όπως πάνε τα πράγματα, αν δούμε τι γίνεται και στο εξωτερικό ο αθλητισμός πηγαίνει και στην Ελλάδα προς την ιδιωτική πρωτοβουλία. Όταν όμως πριμοδοτούνται οι δυνατοί, βλέπε ποδόσφαιρο-μπάσκετ, την πληρώνουν οι αδύναμοι. Πήρε δεν ξέρω και γω πόσα εκατομμύρια ευρώ ο Σισέ, καλά να είναι ο άνθρωπος να τα χαρεί, πανηγύριζαν οι Παναθηναϊκοί.. Παράδειγμα το φέρνω.. μην παρεξηγηθώ κιόλας.. Προσωπικά δεν μπορώ να καταλάβω τι άλλο θα μπορούσα να κάνω. Ένας φίλος είπε ότι κάνω ό,τι μπορώ και με το παραπάνω. Δεν είναι αρκετό όμως… Τα λέω όλα αυτά διότι πίσω από εμάς υπάρχει μια γενιά νέων ταλαντούχων αθλητών οι οποίοι θα χρειαστούν βοήθεια. Που θα την βρουν όταν θα είναι αποκλεισμένοι ουσιαστικά από παντού, δεν ξέρω. Ένα ξέρω. Έχετε δύναμη. Και αυτή τη δύναμη αν την χρησιμοποιήσετε σωστά θα βοηθήσετε πραγματικά και ουσιαστικά αυτά τα παιδιά. Όχι να “ψωνιστούν” με την δημοσιότητα και την έκταση που θα δώσετε στις επιτυχίες τους, αλλά βοηθώντας τα ουσιαστικά στην προσπάθειά τους, δίνοντάς τους την δυνατότητα να βοηθηθούν από πιθανές χορηγίες. Αν πραγματικά θέλετε να βοηθήσετε σε αυτή την απίστευτη κατάσταση που βιώνουν αυτά τα παιδιά προβάλλετε όχι μόνο αυτούς και τα επιτεύγματά τους άλλα και αυτούς που τους υποστηρίζουν στην προσπάθειά τους αυτή. Και επειδή γνωρίζω ότι πολλοί θα πείτε τι μας λες ρε Τριγκώνη κάνε τη δουλειά σου και άφησέ τα αυτά σε εμάς, σας λέω το εξής: Είμαι 30 χρόνια στον ερασιτεχνικό αθλητισμό και έχω φάει να μη πω τι... με το κουτάλι. Δεν μετανιώνω για την επιλογή του αθλήματος που έκανα διότι με τις επιτυχίες που έχω (άλλοι έχουν πολύ περισσότερες από εμένα) αν έκανα κάποιο πιο προσοδοφόρο άθλημα θα ήμουν μεγιστάνας!! Επειδή όμως δεν είμαι και ούτε θέλω να γίνω, θέλοντας πραγματικά να βοηθήσω τα παιδιά που είναι πίσω από εμένα και γνωρίζοντας ότι αυτά δεν θα ακουστούν και να μιλήσουν, σας ζητώ ταπεινά μέσα από το δικαίωμα που εσείς μου δώσατε να μιλώ και να ακούγομαι, να βοηθήσετε αυτούς τους νέους ελπιδοφόρους Έλληνες αθλητές με όποιο τρόπο μπορείτε.

Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας και να ζητήσω προκαταβολικά συγγνώμη για το ίσως σκληρό ύφος της επιστολής αυτής....