Απρίλιος 2010... Η παραφροσύνη του Έρωτα

Σαν να μην πέρασε μια μέρα απο την τελευταία φορά που νιώσαμε επιτακτική την ανάγκη να μοιραστούμε τις σκέψεις μας και να ανταλλάξουμε απόψεις. Η  δημοσιονομική, ασφαλιστική και οικονομική κατάσταση της χώρας παραμένει ακριβώς εκεί που την αφήσαμε τον Νοέμβριο του 2009. Η προσπάθεια των απαραίτητων αλλαγών φαντάζει δύσκολη, πολύ δύσκολη, σχεδόν ακατόρθωτη. Μία προσπάθεια σε μία μη αναστρέψιμη κατάσταση. Διαχρονικά συμφέροντα και πάλι στο προσκήνιο, καθώς μας θυμίζουν την εποχή του Φορντισμού στην βιομηχανική αναγέννηση. Απο το project των Ολυμπιακών Αγώνων  της Αθήνας που κόστισε περίπου 9 δις Ευρώ, στο προσαυξημένο χρέος κατα 70 δις την περίοδο 2004-2009. Μήπως θα έπρεπε να ζούμε σε Ουρανοξύστες αντι για αναπαλαιομένες κατοικίες και ανακαινισμένα διαμερίσματα; Το μόνο σίγουρο είναι οτι χρήματα δεν υπάρχουν. Και αυτός είναι ο κύριος λόγος που η σημερινή κυβέρνηση διοικεί και διοικείται χωρίς την κινητήρια δύναμη της ζωής,  το συναίσθημα. Από τη μία το λιμάνι των συναισθημάτων και από την άλλη το απάνεμο και φυσικό λιμάνι της λογικής. Μίας λογικής που θέλει στην πατρίδα μας να δοκιμαστεί η Ευρωζώνη και το Ευρώ, δεν επιτρέπει στο συνδικαλιστικό κίνημα να αποτελεί τροχοπέδη στην ανάκαμψη, και υπο τη σκιά της επαναδιαπραγμάτευσης του Χρέους ή χρεωκοπίας, ενδυναμώνει αναπτυξιακά τη Χώρα μας μέσω ενός συσπειρωμένου, παρεμβατικού κράτους με τεχνοκρατική πολιτική και βούληση, δημιουργώντας έναν ενάρετο κύκλο βελτιωμένης αποδοτικότητας και εμπιστοσύνης.
Ωστόσο, σε μία εποχή όπου όλες οι αξίες έχουν αμβλυνθεί και όλοι τρέχουν ακατάπαυστα να προλάβουν, ένας μεγάλος Έρωτας μπορεί  να μας κάνει να τα ξεχάσουμε όλα. Ο Προμηθέας μας ταξιδεύει στην παραφροσύνη του Έρωτα. Αντέχετε έναν μεγάλο Έρωτα; Καλό Ταξίδι

Γιάννης Χελιώτης

Υ.Γ. Για την ιστορία και σε συνέχεια της επιστολής που σας παραθέσαμε ο Νίκος Τσιμούρης παραιτήθηκε απο την ΕΡΤ και μαζί του όλη η τεχνογνωσία και η εμπειρία των τελευταίων τεσσάρων χρόνων. Καλη επιτυχία Νικόλα, στα νέα σου καθήκοντα.

Απρίλιος 2010... Η παραφροσύνη του Έρωτα

Απο καταβολής της ανθρώπινης ιστορίας ο Έρωτας, αυτή η μυστηριακή ένωση, αφυπνίζει βαθύτατα ένστικτα που διαρρέουν στον ψυχισμό μας. Άλλοτε θυελώδης, ενίοτε κεραυνοβόλος, συχνά φλογερός και παθιασμένος ο Έρωτας πάντα αλλάζει προσωπείο ανάλογα με το βαθμό και τις συνθήκες που τον διαμορφώνουν, μεταφέροντάς μας σε ένα μαγικό ταξίδι έντονων συναισθημάτων. Παράνομος, Αιώνιος, Ιδανικός, Αμαρτωλός, Πλατωνικός, ο Έρωτας είναι ανεξέλεγκτος, σπάει όλα τα δεσμά καθοδηγούμενος απο μία θεϊκή δύναμη. Οι Ερωτευμένοι κυνηγούν το αδύνατο ποτισμένοι με μία ανώτατη παραφροσύνη εκεί που το φυσικό ισορροπεί με το μεταφυσικό και ο Έρωτας υπερβαίνει το ανθρώπινο. Απο την Αρχαία ελληνική μυθολογία έως και τη σημερινή καθημερινότητά μας εμφανίζονται άνθρωποι να κάνουν τα πάντα ακόμα και να θυσιάσουν την ίδια τους τη ζωή στο βωμό του Έρωτα. Μια ψευδαίσθηση είναι ο Έρωτας, και εκστασιασμένοι όσοι τον βιώνουν έρχονται αντιμετωποι με πρωτόγνωρα  συναισθήματα, καθώς απελευθερώνονται απο ταμπού και προκαταλήψεις. Ωστόσο, την ίδια ακριβώς στιγμή της υπέρβασης, γεννιούνται νέοι φόβοι, νέες ανασφάλειες νέα δεσμά. Ο φόβος του να μην χάσεις τον Έρωτά σου, μην σε προδόσει, μην σβήσει μην σε απαρνηθεί, δηλητηριάζει τον ίδιο τον Έρωτα με υπερεγωισμό, καχυποψία, κτητικότητα, ζηλοφθονία, εμμονή, στα όρια της παραφροσύνης. Η ευτυχία μετατρέπεται σε ψυχικό πόνο και η διαδρομή αγγίζει τα δύο άκρα, απο την ανάβαση στον Παράδεισο στην κατάβαση του Άδου. Η απώλεια της διανοητικής ισορροπίας κάνει τον Έρωτα επικίνδυνο. Οτιδήποτε έχουμε ζήσει στη ζωή μας, επιτυχίες- αποτυχίες, χαρές-λύπες, αγωνίες-πίκρες, δόξα, ταξίδια όλα δείχνουν ασήμαντα, ένα απέραντο τίποτα μπροστά στον μεγάλο Έρωτα. Οι μεταφυσικές δυνάμεις που κινούν τον Έρωτα έχουν ανάγκη απο γενναίες ψυχές. Όσοι διαισθάνονται οτι είναι αδύναμοι να τιθασεύσουν τους φόβους και τον ψυχικό πόνο, που θα ανακύψουν απο έναν μεγάλο Έρωτα, το πιο πιθανό είναι να μην τον ζήσουν ποτέ. Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο οτι το φαινόμενο του Έρωτα παρατηρείται συχνότερα στις μικρότερες ηλικίες που είναι οπλισμένες με αγνότητα, άγνοια κινδύνου και το σύνδρομο των παιδικών ονείρων. Όσο μεγαλώνουν οι άνθρωποι μολύνονται απο τα προβλήματα της κοινωνίας και τη ρουτίνα της καθημερινότητας και διακατέχονται απο έλειψη πίστης και ονείρων. Για αυτό το λόγο αποφεύγουν να θυσιάσουν, να αφοσιωθούν, να πιστέψουν και να αφεθούν εν τέλει στην τρέλα, την οδύνη και την παραίσθηση ενός Grande Έρωτα.
Επειδή όμως είμαστε όλοι στο μυαλό και στην καρδιά μικρά παιδιά και το καλοκαίρι είναι προ των πυλών, ο Έρως είναι και εργαζόμενος και μας περιμένει να τον ζήσουμε στις θάλασσες που όλοι αρμενίζουμε, στις αμμουδιές, στα καλντερίμια. Αν οποιαδήποτε στιγμή αισθανθείτε το άγγιγμά του μη διστάσετε, γυρίστε και αγκαλιάστε τον... Πλώρη λοιπόν για νέους μεγάλους καλοκαιρινούς Έρωτες...

Προμηθέας

Σχολιάστε το Editorial του Απριλίου 2010 εδώ ή στο facebook